Heb jij je wel eens écht kwetsbaar opgesteld?
En dan bedoel ik dat je je er niet voor schaamt om te erkennen dat je een mindere periode hebt (gehad)?

Ik heb een periode gekend waarbij het met mij niet echt lekker ging. Ik was zo met mijzelf aan het vechten om overeind te blijven, en te zorgen dat het met mijn kinderen goed ging en met mijn zaak, dat ik het niet eens aan mijzelf kon toegeven.

Ik had een ladies fitnessclub met een prachtig 30 minuten circuit concept. Ik trainde vrouwen om zich beter te voelen en te laten merken wat het met je doet als je op deze manier goed voor jezelf zorgt. Er gebeurde vaak iets met de vrouwen die ik begeleidde. Niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk. Door het besef dat ze het waard waren om tijd aan zichzelf te besteden en regelmatig te trainen kwamen zij beter in hun vel. En dat in een veilige omgeving waar zij elkaar een hart onder de riem konden steken. Prachtig om te zien. Het gaf mij enorm veel voldoening en maakte mijn werk waardevol.

Ondanks dat ik zelf behoorlijk fit was wist ik dat het veel beter kon. Sinds ik een auto-immuunziekte had gehad was ik nooit meer helemaal de oude geworden. Met heel goede voeding als basis, en het regelmatiger aanvullen van mijn lichaam knapte ik zo’n 3 jaar geleden wel al een heel eind op.
Maar sinds dus de betreffende auto-immuunziekte had ik een masker opgezet. Zelf was ik mij dat niet eens zozeer bewust. Automatisch schakelde ik zoveel mogelijk emoties uit. Zolang ik dat deed had ik namelijk de kracht om door te gaan.

Er was een relatiecrisis voor nodig om totaal af te breken. En professionele hulp om weer op te bouwen. Zo kon ik mijn jarenlange masker laten vallen.
Ik kon aan mijzelf toegeven dat het zo niet meer langer kon. En dat ik het zo niet langer meer wilde. Ik was compleet uitgeput. Dit was nieuw, dit was mijn kwetsbaarheid.
Ik stond mijzelf toe om meer aandacht aan mijzelf besteden. En me af te vragen: wat wil ik nu, op dit moment? Voor mij is dat lastig om te weten. Mijn leven lang stem ik namelijk af op anderen. Hoe voelt een ander zich, en wat wil diegene? Het was en is een tweede natuur.

Nu is er er veel meer ruimte ontstaan. Voor mijzelf, voor mijn partner, voor mijn kinderen. En niet te vergeten: voor nieuwe dingen. Wát een opluchting!
Ik verkocht de zaak, begon zelfstandig te werken vanuit huis met begeleiding op voeding en een actievere levensstijl, deel nu consequent beter mijn tijd in en ben bezig om mijn bedrijf in de basis eerst goed neer te zetten.

Ik schaam mij er niet voor om aan anderen te vertellen hoe het met mij is gegaan tijdens en na mijn auto-immuunziekte. Hoe moeilijk ik het daarbij had met een gezin met jonge kinderen, een partner en een eigen bedrijf. En ik zie nu in hoe weinig ik om hulp heb gevraagd. Ik hield de schijn op.
Voor de ander is er over het algemeen een moment van herkenning te bemerken als ik erover praat. Een “feest” van herkenning zelfs. Daardoor ontstaan regelmatig mooie, waardevolle gesprekken.

Door deze ervaring te hebben gehad, veranderingen te hebben doorgevoerd én er open over te zijn kan ik nu mijn klanten nog beter begeleiden.

Fitheid voor lichaam en geest.
Liefs, Marlies